Natuurlijk had masjinist weleens naar Boer zoekt vrouw gekeken. Acht miljoen mensen hadden dat vóór hem al gedaan, dus waarom zou hij het laten? Hij had er nooit iets in gezien, maar nu hij ouder werd en de kinderen de zolder voorgoed hadden verlaten, stak ook bij hem het verlangen naar gezelschap zo nu en dan de kop op. Hij liet zich dan door de tijdgeest meevoeren naar de geboortegrond van  zijn overgrootmoeder: Moddergat. Een dorp in Friesland dat ooit een belangrijke rol speelde in de zeevisserij en nu zo goed en zo kwaad als het ging de visserijtraditie in ere probeerde te houden.

Moddergat

Masjinist kon er uren over de dijken dwalen, languit in het gras schapen tellen of jarenlang in de modder blijven steken. Maar dit keer had Moddergat een andere aantrekkingskracht. Niet die van rust en overpeinzing, maar die van de aanzuigende werking van een frisse lente. Niet berusten in zijn lot, maar opnieuw beginnen.

En daar zag hij haar plotseling in portiekje bij de voordeur staan. Fier keek ze de wereld in met twee koeien als haar trotse bezit. Masjinist slikte een keer en stapte tenslotte dapper op haar af. Toen hij vlak voor haar neus stond en plotseling alles vergeten was wat hij tegen haar wilde zeggen – ze was nog een heel stukje groter dan hij – zodat hij ten onder dreigde te gaan in gestotter, loste zij ogenblikkelijk de gênante situate op.

‘Natuurlijk mag je me vanavond komen halen voor een lange strandwandeling. Ik stop wel iets lekkers in de picknickmand. Dat wordt een gezellig avondje, waar ik me nu al op verheug. Tot straks.’ Masjinist kon geen woord uitbrengen. Alleen aan de voetafdrukken die hij achter zich liet kon je zien dat hij eigenlijk boven de weg zweefde. Hij ging aan de andere kant van de straat, recht tegenover haar, op een muurtje zitten en wachtte tot het half acht was.

Oude, authentieke platenspeler