Is Grietje vannacht weer niet thuis gekomen?

Wat een verhaal. Dat verzin je toch niet? Wat een verhaal joh.

Kwam dat hier vroeger echt voor? Pesten? Klasgenoten die elkaar het leven zuur maakten? Zo erg dat ze voor de trein sprongen? Dat geloof je toch gewoon niet. Want het zal in deze tijd toch wel afgelopen zijn met dat gepest, of niet?

Ik zie het in het sprookjesbos in ieder geval nooit gebeuren, hoewel we hier af en toe ook toestanden hebben waarvan ik denk: mensen en dieren, is dat nou echt nodig?

Zo is Grietje, m’n zus, steeds vaker de hort op. Soms komt ze twee dagen niet thuis, zit ik alleen opgescheept met die ouwe heks.

Nou ja, ouwe heks, eigenlijk is het best een lief oud dametje hoor. Vegetariër nota bene. Heksen eten helemaal geen vlees! Wisten jullie dat? Nee, heksen eten geen vlees. Ja, af en toe een stoofpotje krekels of lauwwarme aardwormen in chocoladesaus, maar geen kalfjes of biggetjes en zeker geen mensenvlees.

Wat ik hier dan eigenlijk doe? Ja, goeie vraag. ‘Waarom wil je me dan vetmesten oma,’ vroeg ik haar.

Weet je wat ze zei? ‘Staat in het script!’

‘Script?’ Vraag ik. ‘Script, welk script? Ik heb helemaal geen script.’

 Draait die ouwe taart zich om en zegt: ‘Nee, dat heb ik weggegooid.’

Ik hoor haar snikken. Ja, en toen kreeg ik natuurlijk medelijden. ‘Hé oma, als je die kooi nou effe open maakt, dan kunnen we gezellig samen een babbeltje maken.’

Afijn, zij maakt dat deurtje open, ik kruip naar buiten, sta op en het schiet me toch in mijn rug. Ja, je zou het zo niet zeggen, maar ik zit al bijna zestig jaar in het sprookjesbos. Nooit de kans gehad om te staan, dus ja, tranen springen in mijn ogen. Begint de ouwe me te troosten. Hebben samen een potje staan janken, om je dood te schamen.

Hans komt uit de kooi.

‘Maar waarom heb je nou mijn script weggegooid?’ Vraag ik haar. Staart ze een tijdje naar de vloer en zegt: ‘Omdat Grietje me op het eind in het vuur duwt, en dat vind ik zo onterecht…’

‘Kijk nou eens goed naar mij ouwe,’ zeg ik tegen haar. ‘Ik zou toch nooit zo’n schattig oud mensje in het vuur laten gooien? Daar zie je Hansje toch niet voor aan?’

Ach, en dan komt er zo’n schitterende glimlach tevoorschijn: ‘Er zijn hier wel een paar dingen veranderd jongen. Sprookjes zijn lang niet altijd sprookjes meer.’

Ze heeft gelijk, het begint hier eerlijk gezegd ook wel een beetje uit de klauwen te lopen. Is begonnen met Grietje, m’n zus. Die komt een tijdje geleden naar mijn kooi lopen, zet haar handen in haar zij en zegt: ‘Ik weet niet wat jij doet Hans, maar een meid van mijn leeftijd wil weleens iets anders. Ik ga het bos in.’ En ze loopt zo de deur uit.

De Schone Slaapster en de Prins op het Witte Paard

Op zoek naar haar prins op het witte paard. Dat is natuurlijk vragen om moeilijkheden, want die staat bij het kasteel van Doornroosje te wachten tot hij door die haag kan om haar wakker te kussen.

Grietje begint hem net zo lang uit te dagen en te pesten tot die prins er op een draf vandoor gaat, rechtstreeks naar het huisje van de zeven dwergen waar Sneeuwwitje ligt te slapen.

Iedereen weet dat Sneeuwwitje ligt te wachten op een prins op het witte paard, maar dat is niet degene die zich nu naast haar kist vergaloppeert. Ja, en dat blijft in een sprookjesbos niet lang geheim, dat snap je.

Dus op hetzelfde moment dat Grietje bij Sneeuwwitje aan komt hollen, stormt er een tweede prins op het witte paard de oprit op. Grietje is direct helemaal in de wolken, want die denkt dat er twee prinsen om haar gaan duelleren. Maar nee hoor, die twee gaan mekaar enkel aan zitten staren.

Grietje, zwaar teleurgesteld in het mannelijk geslacht, zet haar handen aan haar mond en roept: ‘Hé, stelletje ho….’

Maar ondertussen is ook Sneeuwwitje uit de kist gekomen en die springt mijn zus om haar nek. Dat is een rel geworden, dat wil je niet weten.

Eerst de bewaking van Doornroosje erbij, want die had nu geen witte prins meer. Zeven slaperige dwergen die luidkeels liepen te vloeken waarom ze zo vroeg wakker werden gemaakt. Vrouw Holle riep om hulp omdat ze in de put zat, stel van die gestoorde geiten erbij…

Van die twee prinsen was niets meer te bekennen. Ik dacht echt dat het einde van het sprookjesbos nabij was. We hebben toen een algemene vergadering belegd. Uiteindelijk besloten dat iedereen weer naar zijn eigen sprookje terug zou gaan. Soort bij soort. Zoals het hoort.

Ja, daarvoor zijn we toch hier. Om kinderen in sprookjes te laten geloven. Niet om ze te laten wennen aan twee zoenende paardenprinsen en een prinses die de dienstmeid van de heks doodknuffelt. Laten we wel wezen.

Maar zoals het vroeger was, wordt het nooit meer. Volwassenen hadden er al weinig van en nu hebben kinderen het helemaal niet meer. Het geduld om naar iemands verhaal te luisteren. Als ik begin met Er was eens een arme houthakker – dat is mijn vader – , dan zijn de meeste kinderen al weg voordat ik broodkruimels ga strooien.

Vrouw Holle zit in de put. Ze wordt tegenwoordig heel anders aangesproken.

Dat ik vetgemest word om opgegeten te worden, ze geloven het gewoon niet meer. En vraag al helemaal niet om hulp, dan keren ze zich massaal tegen je.

Nog voor we bij het snoephuisje van m’n grootmoe zijn, beginnen ze al te zingen: ‘Hé ouwe heks, hij steekt een stokje door de tralies. Vreet hem op.’

Ik geef mijn stokje maar wat graag door aan mijn opvolger. Als die zich ooit meldt. Waar vind je nog een ouderwetse sprookjesverteller? Kom niet aan met politiek.

Ik snap het niet zo goed. Kinderen, en volwassenen trouwens ook, moeten toch in sprookjes blijven geloven?
Ze moeten toch hun fantasie kunnen gebruiken?
Ze moeten toch de gelegenheid krijgen een mooiere wereld voor zichzelf te creëren?

Ik kan hier niet eeuwig op een houtje blijven bijten.

Toch?

In één sprookje geloven ze wel…